Za nami drugie spotkanie w ramach sekcji „Literatura” Studenckiego Koła Naukowego Pedagogów.
Temat spotkania: „Mądrośc praktyczna, czyli roztropność”.
– Ostatnio przywołaliśmy wypowiedź Pitagorasa i Arystotelesa, teraz sięgniemy do tekstów o innym charakterze.
1/ Biblia uczy o związku mądrości z Bogiem i prawością – uczy, że mądrość jest darem bożym dla ludzi prawych, bogobojnych:
Cała mądrość od Boga pochodzi. (…) tych, co Go miłują hojnie nią wyposażył. /Syr 1, 1-10/
(…) dla prostolinijnych zachowa On praktyczną mądrość (…). /Prz 2, 7/
2/ Suma teologii św. Tomasza ukazuje mądrość jako sprawność w rozpoznawaniu i wyborze słusznej miary czynów. Człowiek roztropny sprawnie rozeznaje, co należy czynić i wybiera to.
Jak się wyraża Filozof, „roztropnym jest człowiek mogący dobrze radzić”. Otóż rada odnosi się do tego, co mamy czynić, by osiągnąć jakis cel. /S. th., 47, 2 c/
(…) jak i czym człowiek osiągnie w konkretnym działaniu miarę rozumu, należy do roztropności. Chociaż bowiem osiągnięcie miary jest zadaniem cnoty moralnej, to jednak miarę tę znajduje się dzięki należytemu rozporządzeniu w dziedzinie środków do celu. /S. th., 47, 7 c/
– Istnieją liczne sentencje o mądrości. Np.:
Cierpliwość jest towarzyszem mądrości. (św. Augustyn)
Człowiek mądry umie uczyć się od wrogów. (Arystofanes)
Mądrością i karnością gardzą tylko głupcy. (Prz 1, 7b)
Mądrość i cnota złym zdaje się zdrożna. (W. Shakespeare)
Mądrość to córka doświadczenia. (L. da Vinci)
Sukces nie jest dowodem mądrości, a porażka nie jest dowodem głupoty.
Sapere aude. Odważ się być mądrym. (Horacy)
Pytanie: które z przytoczonych sentencj dotyczą mądrości teoretycznej, a które mądrości praktycznej, czyli roztropności?
Dr Teresa Bojarska-Szot
